Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 52

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 53

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 54

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 55

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 56

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 57

Warning: A non-numeric value encountered in /srv/users/serverpilot/apps/eaals/public/wp-content/themes/gonzo/single.php on line 58
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ no image

Published on 10 Απριλίου, 2014 | by eaals

0

25 χρόνια Ε.Α.Α.Λ.Σ.

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ Ε.Α.Α.Λ.Σ.

25 ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

          Με εξαιρετική επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για τα 25 χρόνια από την ίδρυση της ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

        Η μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του ΠΕΙΡΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ κατακλύσθηκε από συναδέλφους, φίλους και εκπροσώπους Ενώσεων Αποστράτων Ε.Δ. και Σ.Α.

       Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους από την στρατιωτική ηγεσία του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής, ο Υπαρχηγός Αντιναύαρχος Λ.Σ. κ. Βασίλειος Σιέττος, ο Γενικός Επιθεωρητής Υποναύαρχος Λ.Σ. κ. Παναγιώτης Πετρόπουλος, αντιπροσωπεία Ανωτέρων Αξιωματικών και δοκίμων Σημαιοφόρων Λ.Σ. καθώς και οι επίτιμοι Αρχηγοί του Λιμενικού Σώματος, Ναύαρχοι κ.κ. Βασσόπουλος Γεώργιος, Ορφανός Δημήτριος, Παπανδρέου Αριστείδης, Ουσαντζόπουλος Περικλής, Συρίγος Ανδρέας, Ρεντζεπέρης Θεόδωρος, ο πρώην Γεν. Γραμματέας Υ.Ε.Ν. Αρχιπλοίαρχος κ. Διαμαντής Μανός, οι Επίτιμοι Υπαρχηγοί Αντιναύαρχοι Λ.Σ.  κ.κ. Σπαρτιώτης Γεώργιος, Ζουμπούλης Ιωάννης, Κυπριαδάκης Νικόλαος, ο επίτιμος Πρόεδρος της ΕΑΑΛΣ  Υποναύαρχος κ. Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου και ο επίτιμος Γενικός Γραμματέας της ΕΝΩΣΗΣ Πλοίαρχος Λ.Σ. εα κ. Γεώργιος Σφουγγαριστός.

        Από την πολιτική ηγεσία του τόπου παρευρέθησαν ο Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ως εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου,  κ. Ιωάννης Τραγάκης, οι βουλευτές Πειραιώς κ.κ. Νεράτζης και Μελάς, ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Μιχαλολιάκος, που χαιρέτησαν από του βήματος την εκδήλωση και ευχήθηκαν τα καλλίτερα στην Ένωση μας, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι και Πολιτευτές, ενώ ο βουλευτής Πειραιά κ. Δρίτσας που δεν προσήλθε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, απέστειλε επιστολή με την οποία χαιρέτησε την εκδήλωση.

       Το Τμήμα της μπάντας του Λιμενικού Σώματος που συμμετείχε στην εκδήλωση, υπό την άριστη καθοδήγηση του μαέστρου Αρχιμουσικού, Αντιπλοιάρχου Λ.Σ. Ευαγγέλου Κασφίκη, άνοιξε τις εργασίες της εκδήλωσης και στη συνέχεια πλημμύρισε την αίθουσα παιανίζοντας εξαιρετική μουσική, απέσπασε ευμενέστατα σχόλια των παρισταμένων και τον Δημόσιο έπαινο του Αντιπροέδρου της Βουλής.

       Το χρονικό της ίδρυσης και τα βήματα της ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ μέχρι σήμερα, ανέπτυξε ο Πρόεδρος Υποναύαρχος Λ.Σ. εα κ. Γεώργιος Καλαρώνης και την εκδήλωση έκλεισε ο Υποναύαρχος Λ.Σ. κ. Κωνσταντίνος Σταμάτης μιλώντας με θέμα : «Η συμβολή του Λιμενικού Σώματος και του Εμπορικού Ναυτικού στην έκβαση του πόλεμου 1939 – 1945».

     Α.- Ομιλία Προέδρου Ε.Α.Α.Λ.Σ. Υποναυάρχου Λ.Σ. εα ΚΑΛΑΡΩΝΗ Γεωργίου :

  1. «Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 κάποιοι συνάδελφοι συνέλαβαν την ιδέα της ίδρυσης Λέσχης με σκοπό την δημιουργία ευχερειών κοινωνικής συναναστροφής μεταξύ των Αξιωματικών με την οργάνωση χοροεσπερίδων, εκδρομών, συνεστιάσεων, διαλέξεων με θέματα κοινού ενδιαφέροντος, προκειμένου να δημιουργηθούν σχέσεις αλληλοκατανόησης μεταξύ παλαιοτέρων και νεωτέρων αξιωματικών.
  2. Σύμφωνα με το καταστατικό της Λέσχης για να εγγραφεί ένας αξιωματικός μέλος της έπρεπε να υποβάλλει στο Δ.Σ. αίτηση εγγραφής στα μητρώα της, την οποία θα έπρεπε να υποστηρίξουν τουλάχιστον δύο ήδη μέλη. Το γεγονός εκρίθη από πολλούς προσβλητικό κατ’ αρχήν για τα μη ιδρυτικά μέλη, αφού δυνητικά θα μπορούσε κάποιος να μη γίνει δεκτός. Εκ του γεγονότος αυτού, δεν υπήρξε ιδιαίτερα θερμή υποδοχή στο νέο Σωματείο.
  3. Ακολούθησε η εποχή κατάργησης της Ελληνικής Χωροφυλακής με τον στρατιωτικό της χαρακτήρα και της συγχώνευσης των Υπηρεσιών και των στελεχών της με εκείνες και τα στελέχη της Αστυνομίας Πόλεων και της συναίρεσης τους σε νέο Σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας. Τα στελέχη της έφεραν πολιτική ιδιότητα, δοσιδουκούσαν στα κοινά Ποινικά Δικαστήρια και απέβαλλαν κάθε στρατιωτική ιδιότητα. Συνακόλουθα η δυνατότητα κατά το Σύνταγμα να οργανωθούν σε συνδικαλιστικές Ενώσεις και Σωματεία πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια.
  4. Πράγματι δεν άργησε πολύ η οργάνωση των επαγγελματικών Σωματείων των Αστυνομικών, οι πιέσεις των οργανώσεων αυτών προς την πολιτική και τη φυσική ηγεσία για θέματα κατ’ αρχήν βελτίωσης των συνθηκών υπηρεσίας των κατωτέρων οργάνων και προϊόντος του χρόνου η θέση αιτημάτων οικονομικής φύσεως, θεσμικής κ.λπ.
  5. Η αφύπνιση συνδικαλιστικού φρονήματος και οι συνδικαλιστικές ανησυχίες των στελεχών άγγιξε τις παρυφές του στρατεύματος, περνώντας μέσα και από το Λιμενικό Σώμα. Το κατώτερο, κατ’ αρχήν προσωπικό, επέτυχε από το Πρωτοδικείο Πειραιώς την αναγνώριση δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και συνδικαλίζεσθαι. Το συνδικαλιστικό όργανο του εν ενεργεία προσωπικού του Λιμενικού Σώματος υπήρξε πραγματικότητα. Οι εν ενεργεία Αξιωματικοί παρακολουθούσαν με αμηχανία θα έλεγα τις πρωτόγνωρες αυτές κινήσεις στο χώρο. Η έλλειψη συνδικαλιστικής κουλτούρας υπήρξε εμφανής.
  6. Το γεγονός της ανυπαρξίας επίσημης συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των απόστρατων Λιμενικών Αξιωματικών και η επιθυμία ανανέωσης και συντήρησης των συναδελφικών δεσμών που δημιουργήθηκαν μεταξύ τους κατά την μακρά θητεία τους στο Λιμενικό Σώμα καθώς και η ανάγκη διάσωσης και διάδοσης των παραδόσεων και της Ιστορίας του Λιμενικού Σώματος, οδήγησαν τους πρώτους εκείνους οραματιστές στην Απόφαση της Ίδρυσης της Ένωσης, της οποίας τύχη αγαθή εορτάζουμε σήμερα τα εικοσιπέντε χρόνια από την ίδρυσή της και των έκτοτε δραστηριοτήτων της. Στις συζητήσεις αυτές πρωτοστατούσε ζωηρά μεταδίδοντας την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό του στους συναδέλφους συνομιλητές του, πρόσωπο ιδιαίτερα συμπαθές στους κύκλους των Λιμενικών Αξιωματικών ο αείμνηστος Υποναύαρχος Σπύρος Δόλας.
  7. Ο Υποναύαρχος Σπύρος Δόλας γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1928 και κατετάγη στη Σχολή Λιμενικών Δοκίμων Σημαιοφόρων το 1949. Υπήρξε πτυχιούχος της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών και απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Αμύνης. Απεστρατεύθη το 1982 με το βαθμό του Υποναυάρχου.
  8. Κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπηρέτησε σε πολλά Λιμεναρχεία ως Λιμενάρχης, Κεντρικός Λιμενάρχης Πειραιά, Προξενικός Λιμενάρχης Λονδίνου, ως Διευθυντής σε Διευθύνσεις του ΥΕΝ και Γενικός Διευθυντής του ΝΑΤ. Υπήρξε εμβληματική προσωπικότητα του Λιμενικού Σώματος και άφησε ανεξίτηλη την σφραγίδα του από τις Υπηρεσίες που πέρασε. Τιμήθηκε με πλήθος ηθικών αμοιβών, ευαρεσκειών μεταλλίων και παρασήμων μεταξύ των οποίων Μετάλλιο Στρατιωτικής αξίας Β’ τάξεως. Χρυσό Σταυρό του τάγματος του Β’ Φοίνικος και Σταυρό Ταξιαρχών του Β’ Τάγματος του Φοίνικος. Καθ’ όλη τη σταδιοδρομία του ως Αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος, αλλά και ως απόστρατος με την ιδιότητα του Προέδρου της ΕΑΑΛΣ ή και ακόμα ως απλός πολίτης υπήρξε ασυμβίβαστος για το δίκαιο, ανιδιοτελής, σχολαστικός για το καλύτερο, ευρηματικός στις πρέπουσες λύσεις, λάτρης του σωστού και του ωραίου. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του η υψηλοφροσύνη του και η αισιοδοξία του. Έβλεπε τις δυσχέρειες των οραματισμών του ως προκλήσεις και διασκέδαζε την κατάκτηση των στόχων του.

    Υπήρξε γενικά χαρισματικός σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του.

  9. Από τους πρώτους που ήρθε σε επαφή ο αείμνηστος Ναύαρχος Δόλας υπήρξαν οι συμμαθητές του κατ’ αρχήν Ναύαρχος Λυμπεράτος Ν. και Πλακακέφαλος Θ. καθώς και οι αείμνηστοι ναύαρχοι Γ. Οικονόμου, Κ. Κιζήλος, Α. Βαγενάς και Γ. Καβελαράς. Όλοι αγκάλιασαν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό τη ρηξικέλευθη ιδέα της Ίδρυσης της Ένωσης.
  10.  Οι πιο πάνω υπέγραψαν το ιδρυτικό του υπό ίδρυσιν Σωματείου και ακολούθως οι : Δ. Αλεξόπουλος, Τ. Δημαράκης, Δ. Καζαντζής, Δ. Κάσσης, Σ. Κωνσταντινίδης, Ι. Δικαιόπουλος, Μ. Ευαγγελάτος, Στ. Ζαφείρας, Γ. Λαχανάς, Σ. Λυμπερόπουλος, Π. Μαρτάτος, Βλ. Μπαξεβάνης, Γ. Μπάκας, Β. Μυζήθρας, Ι. Πέππας, Γ. Παΐσιος, Γ. Παπαγιαννούλης, Θ. Πουλάκης, Γ. Παντελόγλου, Γ. Ρωσσόπουλος, Ε. Σαμπάνης, Β. Τζαβάρας, Ε. Τζαβέλας, Χρ. Τσαρούχης, Α. Ταξιάρχου, Εμμ. Τυνιακάκης, Βασ. Αναγνωσταράς, Β.Βακάς, Δ. Γιαννακόπουλος, Χρ. Ζερβός, Δ. Ζαφείρας, Η. Ζήκας, Θεμ. Καούτσκης, Νικ. Καραγιάννης, Σπ. Κατινάκης, Παν. Λυκούδης, Κυρ. Μπιρλιράκης, Δημ. Πατάπης, Τρ. Παπαγεωργίου, Στ. Πολιτάκης, Αρ. Σαλβάνος, Γ. Σπαρτιώτης, Ι. Σπυρόπουλος, Γ. Τζιτζάς, Στ. Τρατωλός, Κ. Τσαπραλής, Λ. Υψηλάντης, Εμ. Φαρούπος, Ευ. Φωστιέρης, Ι. Χαλδαίος. Θεωρώ χρέος μου να μνημονεύσω αυτούς τους πρωτοπόρους.
  11. Βέβαια υπήρξαν και ορισμένοι συνάδελφοι –ευτυχώς μικρός ο αριθμός τους- οι οποίοι αντιμετώπισαν την κίνηση αυτή με ψυχρότητα, οι οποίοι ούτε καν άγγιξαν το καταστατικό που τους επιδείχτηκε. Αρνήθηκαν δυστυχώς κάθε βοήθεια και συμμετοχή. Ευτυχώς δεν αποθάρρυναν με τη στάση τους, τους άλλους.    
  12. Το καταστατικό που υπεβλήθη στο Πρωτοδικείο του Πειραιά ενεκρίθη με απόφασή του την 29 Απριλίου 1988 θεωρουμένη γενέθλια ημέρα της Ένωσής μας.
  13. Η προσωρινή διοικούσα επιτροπή διά του Προέδρου της Υποναυάρχου Σπύρου Δόλα συνεκάλεσε την πρώτη Γενική Συνέλευση, η οποία συνήλθε στον Πειραιά την Κυριακή 23 Οκτωβρίου του 1988. Από τις αρχαιρεσίες της Συνέλευσης αυτής ανεδείχθη το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο που συγκροτήθηκε σε Σώμα με την ακόλουθη σύνθεση :
Πρόεδρος Σπύρος Δόλας Υποναύαρχος Λ.Σ. εα
Αντιπρόεδρος Γεώργιος Παΐσιος Πλοίαρχος Λ.Σ. εα
Γεν. Γραμματέας Δημήτριος Καζαντζής Πλοίαρχος Λ.Σ. εα
Ειδ. Γραμματέας Ιωάννης Περλής Πλωτάρχης Λ.Σ. εα
Ταμίας Ιωάννης Περουτσέας Πλωτάρχης Λ.Σ. εα
Έφορος Ιωάννης Οικονομόπουλος Πλωτάρχης Λ.Σ. εα
και Μέλη Γεώργιος Οικονόμου Υποναύαρχος Λ.Σ. εα
  Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου Υποναύαρχος Λ.Σ. εα
  Ευάγγελος Φωστιέρης Πλωτάρχης Λ.Σ. εα
  Γεώργιος Τζιτζάς Πλωτάρχης Λ.Σ. εα
και Ευάγγελος Σαμπάνης Πλωτάρχης Λ.Σ. εα

 

  1.  Από την ίδια Γεν. Συνέλευση εξελέγησαν αριστείνδην Σύμβουλοι στο Δ.Σ. οι Αντιναύαρχοι Λ.Σ. εα Ανδρέας Βαγενάς, Γεώργιος Καβελαράς και Κων/νος Προκόπης επίτιμος Αρχηγός Λ.Σ.
  2. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο ξεκίνησε τις εργασίες του με ενθουσιασμό, πίστη στο έργο του και αισιοδοξία για τα αποτελέσματα των δράσεών του.Φάρος και οδηγός του, η πραγμάτωση των σκοπών του καταστατικού και συγκεκριμένα :

    Η ανάπτυξη και διατήρηση των συναδελφικών δεσμών μεταξύ των μελών του και η διαφύλαξη και προαγωγή των συμφερόντων τους. 

    Η διατήρηση της παράδοσης και η προβολή της ιστορίας του Λ.Σ.

    Η παροχή ηθικής και κατά δύναμιν υλικής συνδρομής προς τα μέλη τους.

    Η μελέτη, διατύπωση προτάσεων και εισήγηση λύσεων σε θέματα που απασχολούν τα μέλη τους.

    Η διαφώτιση της κοινής γνώμης πάνω σε θέματα που αφορούν το Λιμενικό Σώμα.

    Ηθική συνδρομή και συμπαράσταση προς το Λιμενικό Σώμα και τους εν ενεργεία αξιωματικούς του.

  3.  Τα πρώτα βήματα είναι προσεκτικά και μεθοδικά. Οι οικονομικοί πόροι ανύπαρκτοι και οι πρώτες στοιχειώδεις δαπάνες αντιμετωπίζονται από έκτακτες εισφορές των μελών του Δ.Σ. και με τη βοήθεια όσων φίλων και συναδέλφων βρίσκονται κοντά τους. Έκτοτε οι εκάστοτε Διοικήσεις της Ένωσης με διορατικότητα και επιμονή έταξαν ευθύς εξ αρχής σκοπούς και προτεραιότητες, τις οποίες με ζήλο και επιμονή υπηρέτησαν μέχρις ότου τα οράματα να γίνουν πραγματικότητα.
  4.  Κατά τα εικοσιπέντε χρόνια της λειτουργίας της Ένωσης, επιτεύχθηκαν τρεις σπουδαίοι στόχοι, ίσως οι πλέον σπουδαίοι και μεγαλεπήβολοι. Θα λέγαμε ότι γύρω απ’ αυτούς τους στόχους πλέχτηκε η όλη δραστηριότητα των Διοικητικών Συμβουλίων παράλληλα με την ενασχόληση και διαχείριση των θεμάτων της καθημερινότητας που δεν ήταν άλλες από την προβολή και προστασία των δικαιωμάτων των αποστράτων αξιωματικών καθώς και η στήριξη εν γένει του Λιμενικού Σώματος στην υπαρξιακή περιδίνηση που του επεφύλασσε η δεκαετία του ’80.
  5. Οι τρεις στόχοι ήσαν : Η έκδοση και κυκλοφορία δημοσιογραφικού οργάνου της Ένωσης για την δημοσιοποίηση και προβολή των θέσεών της σε θέματα που αφορούν τους σκοπούς του καταστατικού της καθώς και σε θέματα που ανάγονται στις παραδόσεις και την ιστορία του Λιμενικού Σώματος και της εν γένει Ελληνικής ναυτιλιακής δραστηριότητας.
  6. Η συγγραφή και έκδοση της ιστορίας του Λιμενικού Σώματος. Και τέλος η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης κατάλληλης για την εξυπηρέτηση των μελών και των φίλων της Ένωσης. Πράγματι η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης υπήρξε σκοπός και μέσον για την πραγματοποίηση των στόχων μας.
  7. Παράλληλα με τους μεγάλους στόχους, τα πρώτα Διοικητικά Συμβούλια διαχειρίστηκαν την επικαιρότητα κατά τρόπον ευφυή  και πρακτικό προκειμένου να καταστήσουν γνωστή την νεοϊδρυθείσα Ένωση σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό συναδέλφων και φίλων, αλλά και στην εν γένει Πειραϊκή και ναυτιλιακή κοινωνία.
  8. Οργανώνουν εσπερίδες, συνεστιάσεις, βραβεύσεις διακριθέντων συναδέλφων σε διάφορους τομείς γραμμάτων και τεχνών, ανακηρύσσουν επίτιμα μέλη της Ένωσης γνωστές προσωπικότητες από τον θρησκευτικό, τον εφοπλιστικό και τον χώρο του Λιμενικού Σώματος.
  9. Η ανακήρυξη από τις Γεν. Συνελεύσεις των επιτίμων μελών προσωπικοτήτων όπως : Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεγαρίδος και Σαλαμίνας κ.κ. Βαρθολομαίος το 1994.

    Ο αείμνηστος Καπ. Βασίλης Κωνσταντακόπουλος το 1997.

    Ο αείμνηστος ναύαρχος Ξενοφών Αντωνιάδης το 1998.

    Ο υιός του αείμνηστου συναδέλφου Αίαντος Ματαράγκα κύριος Κων/νος Ματαράγκας και οι πρώην συνάδελφοι και ήδη ναυτιλιακοί επιχειρηματίες κ. κ. Σπύρος Ράνης το 2001 και Δήμος Πέτρου το 2006.

    Ο πρώην συνάδελφοι κ. Ιωάννης Περουτσέας και ο αείμνηστος συνάδελφος και βετεράνος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου Μανουήλ Κάππος το 2006.

  10. Ας μην παραλείψω να προσθέσω τις ανακηρύξεις ως επίτιμων μελών του Διοικητικού μας Συμβουλίου ως Προέδρου και Γενικού Γραμματέα των, Ναυάρχου κ. Τριαντάφυλλου Παπαγεωργίου και Πλοιάρχου κ. Γεωργίου Σφουγγαριστού, αντίστοιχα, προσφάτως.
  11. Η αναγνώριση των πολύτιμων Υπηρεσιών που προσέφεραν στην Ένωση μας, οι διακεκριμένες στους χώρους των δραστηριοτήτων τους, αυτές προσωπικότητες, αντανακλούν και προσδίδουν ιδιαίτερο κύρος και τιμή τόσο στα κατά καιρούς Διοικητικά Συμβούλια όσο και στο καθένα μέλος της Ένωσής μας χωριστά.
  12. Από τις πρώτες επιτυχείς κινήσεις υπήρξε η έκδοση και κυκλοφορία του περιοδικού «ΛΙΜΕΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ». Της έκδοσης του περιοδικού, προηγήθηκε η κυκλοφορία από την Ένωση τεσσάρων ενημερωτικών δελτίων για τα μέλη της. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το πρώτο 10ήμερο του Φεβρουαρίου του 1990 ως τριμηνιαίο όργανο της Ένωσης και στο εξώφυλλο έφερε ασπρόμαυρη φωτογραφία του πρώτου Αρχηγού του Λιμενικού Σώματος ναυάρχου Κωνσταντίνου Μπούκα φέροντα στολή και μεγάλη παρασημοφορία, σε φόντο θαλασσί, χρώμα που διατηρείται σε όλα τα τεύχη μέχρι σήμερα. Το τεύχος αυτό κυκλοφόρησε δεκαεξασέλιδο σε 1.200 αντίτυπα.
  13. Το νέο περιοδικό μακριά από οιασδήποτε φύσεως συμφέροντα και δεσμεύσεις, αποτελεί ελεύθερο δημοσιογραφικό «βήμα» των εν αποστρατεία και ενεργεία αξιωματικών του Λιμενικού Σώματος. Ήδη κυκλοφορεί με 54 σελίδες και σε 4.500 αντίτυπα με εργασίες και κείμενα που αναφέρονται στην κατάσταση και τη δράση του Λιμενικού Σώματος, την πορεία των ναυτιλιακών δρώμενων της χώρας και κυρίως την ιστορία του Διοικητικού Φορέα της ναυτιλίας μας, καθώς η προς το παρελθόν προβολή του αποτελεί τη συνείδηση του Λιμενικού Σώματος και την παρακολούθηση της, από το απώτερο παρελθόν προς το παρόν και το μέλλον πορείας του.
  14. Με ξεχωριστή θέση και αφοσίωση ασχολήθηκαν τα πρώτα εκείνα Διοικητικά Συμβούλια και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος Ναύαρχος Δόλας με την συγγραφή και έκδοση της ιστορίας του Λιμενικού Σώματος.
  15. Μετά την πολύχρονη και επίπονη επεξεργασία των κειμένων από τη συντακτική επιτροπή, την οποία αποτελούσαν οι Ναύαρχοι Ανδρέας Βαγενάς, Ξενοφών Αντωνιάδης, Γεώργιος Καβελαράς, βετεράνοι του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, οι επίσης Ναύαρχοι Χρήστος Ντούνης, επίτιμος Αρχηγός Λ.Σ. και Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου καθώς και ο Πλοίαρχος Γεώργιος Παΐσιος, η συγγραφή ολοκληρώθηκε.
  16. Με την ολοκλήρωση αυτή είχε επιτευχθεί ο πρώτος στόχος, αλλά το έργο σκόνταψε στην αδυναμία της αντιμετώπισης των εξόδων της έκδοσης. Ως από μηχανής Θεός την αμηχανία της στιγμής διέλυσε η ευεργετική παρέμβαση του φίλου του Λιμενικού Σώματος και ρέκτη εφοπλιστή αείμνηστου Καπ. Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, ο οποίος με την καταβολή 15.000.000 δραχμών κατέστησε δυνατή την εκτύπωση του τόμου της ιστορίας του Λιμενικού Σώματος σε 5.000 αντίτυπα.
  17. Η συντακτική επιτροπή και ο ναύαρχος Δόλας είχαν επιλέξει το 1999 χρόνο παρουσίασης του βιβλίου καθώς το έτος αυτό το Λιμενικό Σώμα συμπλήρωνε 80 χρόνια παρουσίας στα ναυτιλιακά δρώμενα της χώρας, και πιο συγκεκριμένα την  Τετάρτη 23 Ιουνίου 1999. Όμως τι ειρωνεία της τύχης … Ο αδόκητος θάνατος στέρησε από τον ναύαρχο Δόλα τη χαρά και την ευτυχία της ικανοποίησης που χαρίζει η εκπλήρωση του οράματος.
  18. Έτσι η τελετή παρουσίαση του βιβλίου της Ιστορίας του Λιμενικού Σώματος την οποία έθεσε υπό την αιγίδα του ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Σταύρος Σουμάκης έγινε κανονικά στην αίθουσα του εκπαιδευτικού Κέντρου της Εθνικής Τράπεζας στη Γλυφάδα, απόντος φυσικά του πρωταγωνιστή Προέδρου της Ένωσης. Δυστυχώς υπήρξε και δεύτερη ηχηρή απουσία μέλους της συντακτικής Επιτροπής. Αυτή του ναυάρχου Γεωργίου Καβελαρά ο οποίος είχε πεθάνει νωρίτερα.
  19. Στην τελετή παρευρέθησαν η ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας, πρώην Υπουργοί και Γεν. Γραμματείς εκπρόσωποι του Πολιτικού κόσμου. Εκπρόσωποι του ΓΕΝ, Ανώτατοι και ανώτεροι Αξιωματικοί Λ.Σ. εν ενεργεία και αποστρατεία καθώς και εκπρόσωποι των εφοπλιστικών και ναυτεργατικών Ενώσεων.
  20. Τον αποθανόντα Πρόεδρο ναύαρχο Σπύρο Δόλα διαδέχτηκε προσωρινά ο αρχιπλοίαρχος κ. Π. Παγουλάτος, ο οποίος απέτρεψε κινδύνους από τους εύλογους κλυδωνισμούς που υπέστη η Ένωση με τη δημιουργία κενού στη ηγεσία. Πράγματι ο προσωρινός Πρόεδρος με επιτυχείς χειρισμούς διαχειρίστηκε τα πρώτα βήματα της διάθεσης και κυκλοφορίας του τόμου της Ιστορίας, εξασφάλισε την συνέχιση της έκδοσης του περιοδικού, διαχειρίστηκε με σύνεση και συνέπεια τα οικονομικά και οδήγησε ομαλά την Ένωση σε αρχαιρεσίες τον Φεβρουάριο του 2000.
  21. Οι αρχαιρεσίες αυτές ανέδειξαν νέο Διοικητικό Συμβούλιο Πρόεδρος του οποίου εξελέγη ο Ναύαρχος κ. Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου.
  22. Ο  νέος Πρόεδρος και το υπ’ αυτόν Διοικητικό Συμβούλιο με λυμένα κατά κάποιο τρόπο τα προβλήματα της ίδρυσης και κυκλοφορίας «περιοδικού» και συγγραφής και εκτύπωσης του τόμου της ιστορίας, έστρεψαν τις δραστηριότητες τους, ακριβώς στην αύξηση των μελών της Ένωσης και της ανόρθωσης των οικονομικών της, σε σημείο ώστε να καταστεί δυνατή η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης.
  23. Πράγματι το πρόβλημα της στέγης υπήρξε ευθύς εξ αρχής οξύ, αλλά άλλες προτεραιότητες απορρόφησαν την εν γένει δραστηριότητα των διοικούντων την Ένωση, αλλά και η ανυπαρξία πόρων δεν επέτρεπε μεγαλεπήβολες κινήσεις και οραματισμούς. Έτσι η στέγη αντιμετωπίζετο ευκαιριακά και εκ των ενόντων.
  24. Δεν θα κουράσω, αλλά θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω εν ολίγοις τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν τα πρώτα μέλη της Ένωσης, αλλά και την προθυμία φίλων και γνωστών να στηρίξουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους τα πρώτα μας βήματα.
  25.   Να αφήσω τις πρώτες συνεδριάσεις των ιδρυτικών μελών σε συνοικιακές καφετέριες συνήθως και να αναφέρω ότι το καταστατικό κατετέθη στο Πρωτοδικείο Πειραιώς δηλώνοντας έδρα τον Πειραιά και διεύθυνση Αφεντούλη 2 (β’ όροφος) χώρο που παρεχώρησε ο πρώην συνάδελφος Παν. Τσάφος.
  26. Το πρόβλημα έλαβε μονιμότερη σχετική λύση από τα τέλη του 1988 όταν ο πάντα πρόθυμος πρώην συνάδελφος και ήδη ναυτιλιακός επιχειρηματίας κ. Σπύρος Ράνης διέθεσε χώρο για την Ένωση στο ιδιόκτητο μέγαρό του επί της οδού Λεωσθένους 40 στην περιοχή Βρυώνη.
  27. Ακολούθως τα γραφεία μας μετακόμισαν στις εγκαταστάσεις της Λέσχης των αποφοίτων της Ύδρας σε πάροδο της Χατζηκυριακού επ’ ενοικίω τη μεσολαβήσει επίσης του κ. Σπύρου Ράνη.
  28. Τελευταία μετακόμιση υπήρξε στον ημιόροφο του Μεγάρου ΚΕΠΕΣΗ επί της ΙΙας Μεραρχίας σε χώρο που παραχώρησε δωρεάν ο φίλος της Ένωσης γιος του αείμνηστου ναυάρχου Αίαντος Ματαράγκα, κ. Κων/νος Ματαράγκας.
  29. Ο χειρισμός του θέματος της απόκτησης ιδιόκτητης στέγης πέρναγε μέσα από το δίαυλο της αύξησης των μελών της Ένωσης της εξασφάλισης σοβαρών οικονομικών προσόδων και της δημιουργίας ικανού κεφαλαίου για την αντιμετώπιση του τιμήματος της αγοράς και των εξόδων λειτουργίας της.
  30. Ο ναύαρχος Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου πρότεινε στην Γεν. Συνέλευση του Ιανουαρίου 2002 δύο πράγματα : την αύξηση της ετήσιας εισφοράς από 10 € σε 15 € και την ανάθεση της είσπραξης άπαξ του έτους από το ΜΤΝ και την απόδοσή της στον Τομέα της Ένωσης. Η εφαρμογή του μέτρου άρχισε από το τελευταίο δίμηνο του 2001. Η πρόταση έγινε παμψηφεί δεκτή με ενθουσιασμό.
  31. Το μέτρο αυτό υπήρξε καθοριστικό για τα οικονομικά της Ένωσης καθ’ όσον του λοιπού δεν υπήρξαν διαρροές και καθυστερήσεις καταβολής των εισφορών οφειλόμενες στις δυσχέρειες που αντιμετώπιζαν κυρίως τα μέλη μας της επαρχίας για την αποστολή τους.
  32. Μέχρι τότε τα ελλείμματα καλύπτονταν μόνιμα από γενναιόδωρες έκτακτες εισφορές μελών και φίλων, του λοιπού κάθε έκτακτη πρόσθετη εισφορά θεωρείτο ειδική εισφορά για την επίτευξη των σκοπών του καταστατικού.
  33. Στην αρχή του 2005 στο τεύχος 60 του περιοδικού μας δημοσιεύεται έκκληση του Δ. Συμβουλίου προς τα μέλη, προκειμένου να συνδράμουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο – καταβολή έκτακτης προαιρετικής εισφοράς- για την απόκτηση αποκλειστικά ιδιόκτητης στέγης κατάλληλης για τις ανάγκες μας. Προς το σκοπό αυτό άνοιξε ειδικός λογαριασμός στην Εθνική Τράπεζα.
  34. Η ανταπόκριση φίλων και μελών υπήρξε εντυπωσιακή. Ήδη υπήρξε ένα ποσό της τάξεως των 30.000 Ευρώ από τη διάθεση του τόμου της Ιστορίας. Μία πρόταση του συναδέλφου ναυάρχου Δοσκαρόλη προς την Γενική Συνέλευση να καταβάλουν υποχρεωτικά τα μέλη έκτακτη άπαξ εισφορά από 20 € μέσω ΜΤΝ έγινε αμέσως παμψηφεί αποδεκτή απέφερε περίπου 60.000 €. Και επανέρχομαι στην πράγματι ενθουσιώδη και αυθόρμητη συμμετοχή στην προσπάθεια συγκέντρωσης των απαιτούμενων χρημάτων για την απόκτηση των ιδιόκτητων εγκαταστάσεών μας στο μέγαρο ΚΕΠΕΣΗ επί της οδού ΙΙας Μεραρχίας 11 στον τρίτο όροφο των μελών μας και των φίλων μας. Συγκινητική πράγματι υπήρξε η ανταπόκριση των συζύγων και λοιπών συγγενών, αειμνήστων συναδέλφων.
  35.  Δεν αποτολμώ να αναφέρω ονόματα καθώς ο κίνδυνος να μου διαφύγει κάποιο είναι μεγάλος και η ως εκ τούτου παρασιώπησή του θα ήταν σφάλμα ανεπίτρεπτο.
  36. Εν πάσει περιπτώσει η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης υπήρξε πραγματικότητα και τα εγκαίνια έγιναν πανηγυρικά τον Ιανουάριο του 2008 ενώπιον μεγάλου αριθμού μελών και φίλων της Ένωσης, Επιτίμων Αρχηγών και Υπαρχηγών και της Πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Σώματος.
  37. Τον Ιανουάριο του 2009 ο Πρόεδρος ναύαρχος  Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου δεν έθεσε υποψηφιότητα για ανανέωση της θητείας του και από τις διεξαχθείσες αρχαιρεσίες προήλθε νέο Διοικητικό Συμβούλιο με Πρόεδρο τον ομιλούντα.
  38. Ο ναύαρχος Τριαντάφυλλος Παπαγεωργίου είναι γνωστός στους Λιμενικούς και εν γένει ναυτιλιακούς κύκλους. Είναι επίσης γνωστές και οι σπουδαίες υπηρεσίες που προσέφερε στην Ένωσή μας και συνέβαλλε αποφασιστικά στην ευτυχή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα.
  39. Για να φέρει ο ναύαρχος Παπαγεωργίου την Ένωση στο σημείο που την παρέδωσε, επεστράτευσε τις πράγματι σπάνιες αρετές που τον χαρακτηρίζουν : τον οραματισμό, την φαντασία, την τόλμη, τον ρεαλισμό, την πειθώ, την επιμονή και την εμμονή στο σκοπό, το θάρρος, την αισιοδοξία.
  40. Οραματίστηκε μία Ένωση που να αγκαλιάζει αυτοδίκαια, όλα τα σε αποστρατεία στελέχη του Λιμενικού Σώματος. Οικονομικά εύρωστη, εγκατεστημένη σε δικά της εντευκτήρια.
  41. Εργάστηκε άοκνα για την συνεχή βελτίωση του περιοδικού «Λιμενικά Χρονικά».
  42. Για την πραγματοποίηση των στόχων αυτών, έγραφε αναφορές, επιστολές, αιτήσεις, υπομνήματα προς κάθε κατεύθυνση.
  43. Προέβη σε προσωπικές παραστάσεις, όπου το συμφέρον των μελών της Ένωσης καλούσε.
  44. Χτύπησε πόρτες που δεν ήταν πάντα έτοιμες ν’ ανοίξουν και μίλησε σε ώτα που δεν υπήρξαν πάντα έτοιμα ν’ ακούσουν.
  45. Δεν εγκατέλειψε τον αγώνα και δεν απογοητεύτηκε από την αδιαφορία που σε διάφορα επίπεδα συνάντησε, αλλά ούτε και πτοήθηκε από κακόβουλες κρίσεις που κάποτε κάποιοι εξέφρασαν. Και πέτυχε. Και παρέδωσε μια Ένωση απόστρατων αξιωματικών, εύρωστη πληθυσμιακά, αυτάρκη οικονομικά, εγκατεστημένη σε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις, ικανή να εκδίδει σοβαρό περιοδικό για την προβολή των θέσεών της, με τεχνογνωσία στην οργάνωση εκδρομών και περιηγήσεων στο εσωτερικό και το εξωτερικό.
  46. Παρέδωσε έναν οργανισμό στον οποίο άφησε τη σφραγίδα του. Έναν οργανισμό που χωρίς το πέρασμά του, δεν θα είχε το πρόσωπο που σήμερα παρουσιάζει. Τον ευχαριστούμε για την ανεκτίμητη προσφορά του.
  47. Ήδη το σκιαγραφούμενο παρελθόν παίρνει τη θέση του στις σελίδες της Ιστορίας και το νέο Διοικητικό Συμβούλιο οδηγεί την Ένωση μέσα στις συμπληγάδες του δραματικού παρόντος.
  48. Το νέο Συμβούλιο πρώτο στόχο έταξε την μέσα στο έτος διοργάνωση του εορτασμού των 90 χρόνων από την ίδρυση του Λιμενικού Σώματος.
  49. Η όλη διοργάνωση την οποία θα αναλάμβαναν από κοινού η Ένωση και η Λέσχη Λ.Σ. ετέθη υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και προγραμματίστηκε για το πρώτο 10ήμερο του Δεκεμβρίου.
  50. Η κυβέρνηση όμως του  Γιώργου Παπανδρέου που προέκυψε από τις εκλογές της 16ης Οκτωβρίου αποφάσισε την κατάργηση του Υπουργείου Ναυτιλίας και την αλλαγή ονόματος και προσανατολισμού του Λιμενικού Σώματος, μεταφέροντάς το, υπό την εποπτεία του Υπ. Δημοσίας Τάξεως, όπως και αυτό μετονομάστηκε.
  51. Κατόπιν αυτού οι ετοιμασίες για τον εορτασμό της γέννησης του Σώματος, θα μπορούσαν να εκληφθούν ως εκδηλώσεις ενταφιασμού του. Έτσι κάθε σχετική δραστηριότητα εγκαταλείφτηκε. 
  52. Απέναντι στην νέα κατάσταση που δημιούργησε η άφρον ναυτιλιακή πολιτική της κυβέρνησης αυτής, και η αψυχολόγητη και ουδέποτε δικαιολογηθείσα στάση της, απέναντι στο Λιμενικό Σώμα, η Ένωση αποστράτων προέβη ευθύς εξ αρχής σε κάθε δυνατή ενέργεια προκειμένου να ανασχέσει τις δυσμενείς εξελίξεις στο χώρο του Λιμενικού Σώματος και της ναυτιλίας γενικότερα.
  53. Με όργανα το περιοδικό «Λιμενικά Χρονικά» και την ιστοσελίδα της στο διαδικτυακό χώρο, συντόνισε τις έντονες διαμαρτυρίες των συναδέλφων και φιλοξένησε απόψεις μελών και φίλων σχετικές με την σημασία και τη σπουδαιότητα του έργου των Λιμενικών Αξιωματικών στον τομέα της διοίκησης του Εμπορικού ναυτικού και της συμβολής τους στην ανάπτυξη της Εθνικής Οικονομίας.
  54. Οι ενέργειες της Ένωσης για την ενημέρωση της Κυβέρνησης κατ’ αρχήν και των εμπλεκομένων με την δημιουργηθείσα νέα κατάσταση φορέων και προσώπων, πήραν σταδιακά τη μορφή εκστρατείας.
  55. Διαβήματα σε παράγοντες της πολιτικής, συνεντεύξεις στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, επιστολές, εκκλήσεις σε πρώην Υπουργούς ναυτιλίας, ανακοινώσεις στον ημερήσιο τύπο, και η πρωτοβουλία αποστολής επιστολής προς τον Πρωθυπουργό της χώρας υπογεγραμμένη από όλους ανεξαιρέτως τους εν ζωή επίτιμους Αρχηγούς του Λιμενικού Σώματος την 26 Νοεμβρίου 2010 υπήρξαν ενέργειες που αποσκοπούσαν στην επανίδρυση του Υπουργείου Ναυτιλίας και την επανένταξη σ’ αυτό του Λιμενικού Σώματος.
  56. Εκ των πραγμάτων οι θέσεις μας δικαιώθηκαν και η Ένωσή μας πρόβαλε ως ισχυρός συμπαραστάτης των εν ενεργεία στελεχών του Σώματος, πρόμαχος των παραδόσεων του και κήρυκας διαπρύσιος της συμβολής του στην ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας και της συμβολής της στην στήριξη της εθνικής μας οικονομίας.
  57. Η Ένωσή μας κλείνει εφέτος είκοσι πέντε χρόνων λειτουργίας. Ήδη μπορούμε να πούμε ότι έχουν ως επί το πλείστον ξεπεραστεί οι παιδικές ασθένειες του Σωματείου μας και ήδη ατενίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον. 
  58. Οι μελλοντικές Διοικήσεις πέραν της ηθικής στήριξης των εν ενεργεία στελεχών και της συνδικαλιστικής στήριξης των δικαιωμάτων των μελών μας θα πρέπει να περιλάβουν στις δραστηριότητές τους τη συγκέντρωση αρχειακού και φωτογραφικού υλικού απαραίτητου για τη συμπλήρωση της Ιστορίας του Λιμενικού Σώματος, αλλά και τη συνέχιση της παρουσίασής της για τους μετά το 1990 χρόνους.
  59. Αγαπητοί συνάδελφοι μέλη της Ένωσής μας. Μέσα στο χρόνο που μου διετέθη προσπάθησα να σκιαγραφήσω με αδρές γραμμές τα βήματα των οραματιστών συναδέλφων που ξεκίνησαν μια πορεία σε έδαφος, όχι πάντα στέρεο και φιλικό και δημιούργησαν οργανισμό ισχυρό κι από ότι έδειξαν τα πράγματα, πολύτιμο για το Λιμενικό Σώμα και αποτελεσματικό. Δημιουργήθηκε με τη στήριξη και συνδρομή όλων μας. Για να παραφράσω συμπαθή διανοητή αποτελεί «Τζοβαϊρικό» του Λιμενικού Σώματος. Δικαιολογεί την αγάπη μας και στη συμπαράστασή μας.

    Ευχαριστώ.»

     

         Β.- Ομιλία Υποναυάρχου Λ.Σ. εα ΣΤΑΜΑΤΗ Κωνσταντίνου, Αριστίδην μέλους Δ.Σ. της Ε.Α.Α.Λ.Σ.:

    «Ο πόλεμος των ωκεανών

     Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 1939 και έληξε με την υπογραφή συνθηκολόγησης στις 2 Σεπτεμβρίου 1945 επάνω στο αμερικανικό θωρηκτό «Μισούρι» και η διάρκειά του ήταν 6 χρόνια και 16 ημέρες. Στη φονική του δίνη ενεπλάκησαν σχεδόν όλα τα κράτη του κόσμου. Οι επιχειρήσεις του πολέμου διαδραματίστηκαν  στη στεριά  και στη θάλασσα, αλλά ο πόλεμος αυτός κρίθηκε στη θάλασσα στις γιγαντιαίες ναυμαχίες του Ατλαντικού, του Ειρηνικού, του Ινδικού και της Μεσογείου, στην Δουνκέρκη, στο Περλ Χάρμπορ, στη Νορμανδία. Στις αμέτρητες νηοπομπές, που οργανώθηκαν, τα εμπορικά πλοία, τα οποία συμμετείχαν, αποτελούσαν τα ¾ των πλοίων των νηοπομπών και τα πολεμικά το ¼. Στην αρχή οι νηοπομπές των εμπορικών πλοίων δεν συνοδεύονταν από πολεμικά πλοία, αργότερα όμως τα συνόδευαν στις 10 ημέρες μόνον τις 7, προς εξοικονόμηση καυσίμων. 

     Από τα τρία κύρια πεδία, στα οποία αγωνίστηκαν οι Έλληνες στον πόλεμο: Αλβανικό Μέτωπο, Εθνική Αντίσταση και Θάλασσα, στην τελευταία η Ελλάδα βροντοφώνησε και πάλι το ένδοξο ΟΧΙ της επάνω στην πλωτή της προέκταση των πλοίων του Εμπορικού Ναυτικού στα πέρατα της υδρογείου. Τα παλαιά ελληνικά φορτηγά, που πήραν μέρος στις νηοπομπές, συχνά δεν μπορούσαν να πετύχουν τη σταθερή ταχύτητα των 8 κόμβων της νηοπομπής και πολλές φορές έμεναν, εκτός προστασίας και αποτελούσαν εύκολο στόχο των γερμανικών υποβρυχίων, τα οποία είχαν διασπαρεί σε όλες τις θάλασσες. Επιπλέον δεν εδικαιολογείτο καμιά καθυστέρηση των σκαφών της νηοπομπής προς περισυλλογή ζώντων και νεκρών από τη θάλασσα. Ο πόλεμος αυτός προκάλεσε την απώλεια 50 εκατομμυρίων ψυχών.

     Στη Μεσόγειο ο πόλεμος άρχισε  με την εποποιία της Δουνκέρκης (28 Μαΐου – 4 Ιουλίου 1940), δηλαδή λίγο πριν από την επίθεση των Ιταλών εναντίον της Ελλάδας. Στο «Θαύμα της Δουνκέρκης», κάτω από καταιγιστικό βομβαρδισμό των γερμανικών στούκας, επιτεύχθηκε ο απεγκλωβισμός  335.000 Άγγλων και Γάλλων στρατιωτών, ενώ οι απώλειες σε πλοία ήταν 12 βυθίσεις συμμαχικών αντιτορπιλικών και αρκετών μικρότερων πολεμικών σκαφών και εμπορικών πλοίων.

     Από το καλοκαίρι του 1940 ως το χειμώνα ’40 – ’41 η Μεσόγειος υπήρξε τόπος σφοδρών θαλασσινών συγκρούσεων, με τους Ιταλούς να κατέχουν τα στενά Σικελίας – Μεσσήνης και τους Άγγλους να έχουν τις πολεμικές βάσεις εξορμήσεων στο Γιβραλτάρ και την Αλεξάνδρεια. Στις 9 Ιουλίου 1940  Άγγλοι και Ιταλοί συνήψαν μεγάλη ναυμαχία στην Καλαβρία, με αποτέλεσμα την άτακτη φυγή των Ιταλών, αλλά και την αμφίρροπη νίκη των Άγγλων. Στις 11 – 12 Νοεμβρίου 1940 η αγγλική αεροπορία βομβάρδισε το λιμάνι του Τάραντα, βυθίζοντας το θωρηκτό «Ιούλιος Καίσαρ» και ένα ακόμη τύπου Λιττόριο. Στις 9 Φεβρουαρίου 1941 ο αγγλικός στόλος, κατέπλευσε έξω από τη Γένοβα και  βομβάρδισε το λιμάνι και την πόλη. Αργότερα, στις 25 Μαρτίου 1941, οι Ιταλοί απώλεσαν 2 βαρέα καταδρομικά και 2 αντιτορπιλικά σε ναυμαχία τους με τους συμμάχους στο ακρωτήριο Ταίναρο.

     Τα γερμανικά αεροπλάνα έπληξαν τον ελληνικό στόλο, τα λιμάνια και τα εμπορικά μας πλοία. Κατά τη διάρκεια αυτών των βομβαρδισμών, μέσα σε δυο εβδομάδες βυθίστηκε το ελληνικό θωρηκτό «Κιλκίς», 10 τορπιλοβόλα και 36 επίτακτα φορτηγά πλοία. Ο ελληνικός πολεμικός στόλος, που τον αποτελούσαν: το θωρηκτό «Αβέρωφ», 5 αντιτορπιλικά, 3 τορπιλοβόλα, 5 υποβρύχια και το πλωτό συνεργείο «Ήφαιστος», κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακολούθησε την Ελληνική Κυβέρνηση στην Αίγυπτο και κατέπλευσε στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας.

     Κατά τις επιχειρήσεις κατάληψης του αεροδρομίου του Μάλεμε της Κρήτης από τους Γερμανούς στις 20 Μαΐου 1941, οι εισβολείς, εκτός από τις αερομεταφορές στρατού, επίταξαν κάθε τύπο μικρών και μεγάλων ελληνικών σκαφών, που συνοδεύονταν από γερμανικά τορπιλοβόλα, για να μεταφέρουν δια θαλάσσης στην Κρήτη,  5.000 Γερμανούς στρατιώτες. Τα μεσάνυχτα της 21ης προς 22α Μαΐου 1941, ο συμμαχικός στόλος υπό τον Άγγλο ναύαρχο Κάννινγκαμ, καταβύθισε ολόκληρο αυτόν τον στολίσκο, μαζί με όλους τους επιβαίνοντες. Εξάλλου κατά την 12ήμερης διάρκειας επιχείρηση εκκένωσης της Κρήτης, μεταφέρθηκαν με ελληνικά σκάφη16.000 στρατιώτες, από τους οποίους 14.850 Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί. Σημειώνεται εδώ ότι η αντάρτικη αντίσταση κατά την Κατοχή, από τη στεριά επεκτάθηκε και στη θάλασσα, από τον Σεπτέμβριο του 1943, όπου έδρασε το Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Ναυτικό (ΕΛΑΝ), διαθέτοντας μικρά εξοπλισμένα καΐκια και ολιγάριθμο πλήρωμα, που εκτέλεσε καταδρομές, δολιοφθορές και παρακολουθήσεις των κατακτητών, ενώ από  το εξωτερικό με διασυνδέσεις και στο εσωτερικό της χώρας έδρασε και η Ομοσπονδία Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ) από το 1943.

     Καιρός να αναφερθούμε τώρα ενδεικτικά, βέβαια, σε θαλάσσιες επιχειρήσεις των εμπολέμων στους ωκεανούς, στους οποίους, όπως προαναφέρθηκε, κρίθηκε τελικά η έκβαση του πολέμου.

     Προετοιμάζοντας την επίθεση κατά της Ρωσίας ο Χίτλερ και για να παρεμποδίσει τον  ανεφοδιασμό της Ρωσίας από τον βρετανικό στόλο, επιχείρησε να πλήξει τους Άγγλους στον Βόρειο Ατλαντικό, αποστέλλοντας εκεί το θωρηκτό «Βίσμαρκ», το καταδρομικό «Πρίγκιψ Ευγένιος» και δυο ακόμη ταχύπλοα πολεμικά πλοία. Ο αγγλικός στόλος, υπό τον ναύαρχο Τζων Τόβεϋ, αφού προαπέστειλε το θωρηκτό «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» και το καταδρομικό «Χουντ», συναντήθηκε με τον γερμανικό στόλο και συνήφθη ναυμαχία το πρωί της 24ης Μαΐου 1941, κατά την οποία βυθίστηκε αύτανδρο το «Χουντ», ενώ το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» απεσύρθη του πολεμικού πεδίου λόγω σοβαρών βλαβών. Στη διήμερη δραματική  αναζήτηση του θωρηκτού «Βίσμαρκ» και των γερμανικών πλοίων στον Βόρειο Ατλαντικό, από τους Άγγλους, έλαβαν μέρος 2 αεροπλανοφόρα, 5 θωρηκτά, καταδρομικά και αντιτορπιλικά, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί και να καταβυθιστεί το «Βίσμαρκ», που έπλεε προς τη Βρέστη, και να απωλεσθεί το μεγαλύτερο μέρος του από 2.200 άνδρες πληρώματός του. Τότε οι Γερμανοί στράφηκαν στο νέο όπλο των υποβρυχίων – βγήκαν στον πόλεμο με 250 υποβρύχια και είχαν δυνατότητα ναυπήγησης 15 νέων το μήνα. Τα υποβρύχια αυτά προκάλεσαν φοβερές καταστροφές στα εμπορικά πλοία της Ελλάδας και των συμμάχων, με συνέπεια οι Γερμανοί να αποκτήσουν τον έλεγχο του Βορείου Ατλαντικού, εφαρμόζοντας τις «κατ’ αγέλας λύκων» επιθέσεις.

     Η ένταση του ανταγωνισμού μεταξύ  των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας ύστερα από την επίθεση της τελευταίας στη Ματζουρία και αργότερα στην Ινδοκίνα, μετέφερε το πολεμικό θέατρο στον Ειρηνικό. Προκειμένου η Ιαπωνία να κυριαρχήσει στη θάλασσα, αφού συγκρότησε δύναμη δράσης 2 θωρηκτών, 6 αεροπλανοφόρων, 3 καταδρομικών και 9 αντιτορπιλικών, το πρωί της 7ης Δεκεμβρίου 1941 εξαπέλυσε γιγαντιαία αεροπορική επίθεση κατά του αμερικανικού στόλου, που ναυλοχούσε στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ στο νησί Οχάου στο σύμπλεγμα των Χαβάη, στη μέση του Ειρηνικού. Στο Περλ Χάρμπορ βρισκόταν από τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου  1941, η κύρια δύναμη του στόλου των ΗΠΑ, αποτελούμενη από: 8 θωρηκτά, 9 καταδρομικά και το 1/3 των αντιτορπιλικών του στόλου του Ειρηνικού, ενώ στην Ουάσιγκτον διεξάγονταν επείγουσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Αμερικανών και Ιαπώνων. Η επιχείρηση που διήρκεσε μόλις 2 ώρες, και, έχοντας το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, προκάλεσε ανατινάξεις, καταβυθίσεις, ολικές απώλειες και σοβαρότατες βλάβες  στον αμερικανικό στόλο, ενώ οι Ιάπωνες έχασαν μόνο 30 αεροπλάνα και ολιγάριθμα μικρά υποβρύχια. Την επομένη της καταστροφής η Αμερική κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας, η οποία, εκμεταλλευόμενη τη νίκη της στο Περλ Χάρμπορ, επιτέθηκε εναντίον της Μαλαισίας, κατέλαβε τη Σιγκαπούρη και επί του κινεζικού εδάφους το βρετανικής κατοχής Χογκ Κογκ, ακολούθησε η κατάληψη των Φιλιππίνων, οι ναυμαχίες στη Σουμάτρα και στην Ιάβα, με ήττα των Αμερικανών στην τελευταία. Την άνοιξη του 1942 η ιαπωνική ορμή υποχώρησε, ηττήθηκαν οι Ιάπωνες στη ναυμαχία της Νότιας Καληδονίας και στη ναυμαχία του Μιντγουαίυ και οι Άγγλοι έγιναν κύριοι της Μαδαγασκάρης. Ωστόσο εντάθηκαν οι συγκρούσεις στον Ατλαντικό, το θέατρο του πολέμου μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αφρική, συγκροτήθηκαν οι νηοπομπές προς το Μουρμάνσκ, η νίκη των συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν, η συμμαχική εκστρατεία κατά της Σικελίας, η επιθετική στρατηγική των Αμερικανών στον Ειρηνικό την άνοιξη του 1943, οι επιχειρήσεις τους στα Νησιά του Σολομώντος και η δράση των Άγγλων στη Νέα Γουϊνέα.

     Ο πόλεμος των ωκεανών ολοκληρώθηκε με τη κολοσσιαία  συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία την 6η Ιουνίου 1944, με ανώτατο διοικητή τον Αϊζενχάουερ, στην οποία έλαβαν μέρος: 39 στρατιωτικές μεραρχίες, με συνολικό ανθρώπινο δυναμικό 3 εκατομμυρίων στρατιωτών, 20.000 οχήματα, 11.000 αεροπλάνα και 7.000 πλοία. Για να πετύχει η επιχείρηση έπρεπε να δημιουργηθούν πρόχειρα τεχνητά λιμάνια, λίγο πριν από την απόβαση, για να λειτουργήσουν σαν κυματοθραύστες των πελώριων κυμάτων του Ατλαντικού και να κινηθούν με ασφάλεια τα πολυάριθμα μικρά συμμαχικά αποβατικά σκάφη. Προς επίτευξη αυτού του σκοπού συγκροτήθηκε το «Κομβόι του θανάτου», από εθελοντές ναυτικούς. Τα μικρά αυτά φορτηγά, ερματισμένα  με τσιμέντο ή άμμο, προσάραξαν στις νορμανδικές ακτές, το ένα δίπλα στο άλλο, σχηματίζοντας έναν συμπαγή και ασφαλή κυματοθραύστη κατά των κυμάτων του Ατλαντικού. Συνολικά  προσάραξαν 62 φορτηγά πλοία. Ανάμεσά τους και τα ελληνικά φορτηγά «Γεώργιος Π.» και «Άγιος Σπυρίδων», με ελληνικά εθελοντικά πληρώματα. Η απόβαση εκτελέστηκε με ακρίβεια και αιφνιδιασμό, ενώ οι Γερμανοί περίμεναν απόβαση από το Καλέ.

                  Το Λιμενικό Σώμα

     Με την κήρυξη του πολέμου της 28ης Οκτωβρίου 1940, η Ελλάδα πέρασε στην εμπόλεμη φάση, διατάχτηκε γενική επιστράτευση στις Ένοπλες Δυνάμεις και στο Λιμενικό Σώμα, το οποίο, σύμφωνα με τη νομοθεσία, υπήχθη  αυτόματα στο Πολεμικό Ναυτικό, για να λάβει συντονιστικό μέρος στις πολεμικές δια θαλάσσης μεταφορές, ασκώντας παράλληλα και τα λοιπά καθήκοντά του. Αμέσως, κατά διαταγή του ΥφΕΝ, το Λιμενικό Σώμα προέβη στον συντονισμό των Υπηρεσιών Κέντρου και περιφέρειας, αλλά και του εξωτερικού και συμμετείχε στον διοικητικό και πολεμικό μηχανισμό, με όλο το προσωπικό του στη δημιουργία του «Τέταρτου Όπλου του Πολέμου», όπως σωστά αποκλήθηκε το Εμπορικό Ναυτικό.

     Στην πρώτη φάση η συνεισφορά του ΥφΕΝ και του Λιμενικού Σώματος καλύπτει τρία στάδια: πριν τον πόλεμο, κατά το έπος του ’40 και τη γερμανική Κατοχή, τα οποία αντιστοιχούσαν στην προετοιμασία, στην άμυνα και στην αντίσταση. Για το λόγο αυτό επιτάχτηκαν αμέσως 212 πλοία διαφόρων κατηγοριών, προς αντιμετώπιση των πρώτων πολεμικών αναγκών ως εξής : για τον ανεφοδιασμό του Στρατού 142 φ/γ και π/κ, για την Αεροπορία 6 πλοία, για τον έλεγχο από τη θάλασσα εισόδων φραγμάτων 6 πλοία, για τις ναυτικές αμυντικές περιοχές της χώρας 23 πλοία διαφόρων κατηγοριών, για τη ναρκαλιεία 21 ρ/κ και άλλες κατηγορίες, για τη μεταφορά τραυματιών 4 ε/γ και για την αραίωση πλοίων με υγρά καύσιμα 12 φορτηγά (σλέπια).

     Στη συνέχεια εντοπίστηκαν τα ανά την υφήλιο ποντοπόρα ελληνικά πλοία, επελέγησαν ικανά και επαρκή πληρώματα, προστατεύτηκαν οι ναυτικοί και οι οικογένειές τους, οργανώθηκαν οι εσωτερικές θαλάσσιες συγκοινωνίες, τέθηκε σε ετοιμότητα κάθε σκάφος του εσωτερικού, που  χρησιμοποιήθηκαν για την έγκαιρη μεταφορά εφέδρων σε λιμάνια του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους, που ήταν κοντινά στο αλβανικό μέτωπο, ενώ αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος στο ΥφΕΝ εκπόνησαν τάχιστα ευέλικτο νομοθετικό πολεμικό πλαίσιο, με το οποίο ρυθμίστηκαν θέματα κινδύνων πολέμου, ατυχημάτων πλοίων από πολεμικές αιτίες, διατυπώσεις θαλασσίων μεταφορών, ναυλώσεις και επιτάξεις πλοίων, προσαρμογή των θαλασσίων συγκοινωνιών της χώρας, ιδρύθηκε η Διεύθυνση Θαλασσίων Κρατικών Μεταφορών, η οποία πραγματοποίησε 1.536 επιτάξεις κατά τη διάρκεια του πολέμου και άμεση επιστράτευση των ναυτικών. Συγχρόνως οργανώθηκαν, με τη συνεργασία του Πολεμικού Ναυτικού, 6 πολεμικά λιμάνια στην επικράτεια, ενισχύθηκαν σε προσωπικό τα Προξενικά Λιμεναρχεία και στο εσωτερικό το προσωπικό και τα μέσα των κύριων Λιμενικών Αρχών και ιδρύθηκαν νέες Αρχές σε στρατηγικής σημασίας θέσεις, ανακλήθηκαν στην ενέργεια οι Έφεδροι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος, προωθήθηκαν έφεδροι και επίστρατοι στο μέτωπο, εκπαιδεύτηκαν άνδρες του Σώματος στη χρήση βαρέων όπλων, συγκροτήθηκε ευρύ δίκτυο συλλογής πληροφοριών για τις κινήσεις και τα σχέδια του εχθρού, πάντοτε σε άμεση συνεργασία με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Συστηματοποιήθηκαν οι αναγκαίες στρατιωτικές επιτάξεις και ναυλώσεις εμπορικών πλοίων, τα οποία επανδρώθηκαν με  την άοκνη φροντίδα του ΓΕΝΕ.

     Με την κατάρρευση του μετώπου και τη συνθηκολόγηση, το Λιμενικό Σώμα διασπάστηκε σε εκείνο του εσωτερικού, το οποίο συνέχισε να λειτουργεί, ασκώντας τις μη στρατιωτικές του αρμοδιότητες, ενώ συγκαλυμμένα ανέπτυξε πλούσια δράση κατά των αρχών Κατοχής, με αυταπάρνηση και θυσίες. Και στο άλλο, που με το ΥφΕΝ και  με έναν υπολογίσιμο αριθμό αξιωματικών και ανδρών του, οι οποίοι στο διάστημα 1941 – 1944 ανήλθαν σε μια εκατοντάδα, ακολούθησαν σταδιακά την ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο, όπου διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο, σε συνεργασία με τα Προξενικά Λιμεναρχεία, τους συμμάχους και τις προξενικές αρχές, συντονίζοντας άψογα, τις θαλάσσιες πολεμικές μεταφορές, με τη συμμετοχή πολλών ελληνικών πλοίων, τα οποία η εξόριστη κυβέρνηση μέσω του ΥφΕΝ χρονοναύλωσε  σχεδόν στο σύνολό τους στους Άγγλους, με τη λεγόμενη «Αγγλοελληνική Συμφωνία», συγκροτώντας στο Λονδίνο την Ελληνική Ναυτιλιακή Επιτροπή και ιδρύοντας εκεί νέα Διεύθυνση Θαλασσίων Κρατικών Μεταφορών.

      Όσοι Λιμενικοί παρέμειναν στην Ελλάδα, σε όλες τις φάσεις του εξάχρονου πολέμου, με κίνδυνο της ζωής τους, κάτω από μια κυβέρνηση υποταγμένη στους Γερμανούς και  μια άλλη εξόριστη κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή, που δεν ήταν σε θέση να ασχοληθεί με την πείνα, τον κατατρεγμό, το θάνατο και την καθημαγμένη Ελλάδα, ασχολήθηκαν με την οργάνωση μεταφορών με καΐκια, συμμάχων στη Μικρά Ασία και στην Αίγυπτο, έζευξαν γέφυρες, μετασκεύασαν φορτηγίδες, μετέφεραν δια ξηράς μέσω ορεινών όγκων πλοιάρια σε λίμνες, εξουδετέρωσαν νάρκες, συγκρούστηκαν ένοπλα με τον κατακτητή, συνέπηξαν στις κυριότερες Λιμενικές Αρχές εσωτερικού και εξωτερικού σημαντικούς πυρήνες συλλογής πληροφοριών κατά του εχθρού, με αποτέλεσμα πολλές επιχειρήσεις των κατακτητών στη θάλασσα να ματαιωθούν. Συνεργάστηκαν με το Στρατό και το Ναυτικό και με αξιόπιστους πλοηγούς του Πειραιά και δημιούργησαν μηχανισμούς μετάδοσης των συλλεγομένων πληροφοριών στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Λιμενικοί συμμετείχαν σχεδόν σε όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, («Αλίκη», «Όμηρος», «Κόδρος», «Τρίαινα», «Αγωνιζόμενη Ελλάς», «Στρατιά Σκλαβωμένων Νικητών» και άλλες), με πλούσια αντιστασιακή δράση, την οποία  αναγνώρισαν  επίσημα αυτόπτες Έλληνες και ξένοι στρατηγοί, ναύαρχοι, διπλωμάτες και ειδικοί ιστορικοί του πολέμου σε βιβλία και ανακοινωθέντα τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους πιο κάτω Λιμενικούς, οι οποίοι διακρίθηκαν για την αντιστασιακή τους δράση: Παναγιώτη Θεοχάρη, Κωνσταντινίδη Γρ., Λοΐσιο Θ., Κουρμπέλη Ν., Γεωργακόπουλο Α., Κλαπή Γ., Γεωργαντόπουλο Ε., Μεϊμάρη Ι., Παπαμιχαήλ Σ., Τούγια Γ.,  Μπαχά Α.,  Σαμαντζόπουλο Δ. και πολλούς άλλους.

     Αξιόλογη εξάλλου υπήρξε η δράση των Λιμεναρχείων Πειραιώς, Θεσσαλονίκης, Κέρκυρας, Πάτρας, Αγίων Σαράντα (με πρώτο Λιμενάρχη τον Ανθυποπλοίαρχο Λ.Σ. Δημήτριο Αλουπογιάννη), Αλεξανδρούπολης, Καβάλας, Ελευθερών, Βόλου, Χαλκίδας, Στυλίδας, Σκιάθου, Καλαμάτας, Πύλου, Ναυπλίου, Γυθείου, Ισθμίας, Σύρου, Άνδρου, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου, Λήμνου, Χανίων, Ηρακλείου, καθώς και η ίδρυση νέων Λιμεναρχείων και Λιμενικών Σταθμών (Ραφήνας , Καρύστου, Σαλαμίνας, Κατερίνης, Λεωνιδίου και άλλων), ενώ ισάξια εκτιμάται και η δράση των Προξενικών Λιμεναρχείων Λονδίνου, Κάρδιφ, Νέας Υόρκης, Μπουένος Άιρες, Χάλιφαξ, Λισσαβόνας, Αλεξανδρείας, Κύπρου, Ντάρμπαν, Σίδνεϋ, Καλκούτας, Σουέζ, Πορτ Σάιντ, που  υπηρέτησαν με επιτυχία την ελληνική συμμετοχή στις πολεμικές μεταφορές σε όλα τα  στάδια και τα θέατρα του πολέμου στους πέντε ωκεανούς.

     Παράλληλα στο εσωτερικό το προσωπικό του Λιμενικού Σώματος όταν ενέσκηψε η μεγάλη πείνα του 1941, αποδεκατίζοντας τον ελληνικό πληθυσμό, ανέπτυξε αξιόλογο κοινωνικό έργο, απέναντι στους Έλληνες ναυτικούς και στις οικογένειές  τους, παρέχοντας ενισχυμένα επιδόματα ακόμη και σε οικογένειες ναυτικών, που ήταν κανονικά ναυτολογημένοι σε ενεργά ελληνικά εμπορικά πλοία. Κορυφαία κοινωνική εκδήλωση του Λιμενικού Σώματος ήταν η σύσταση και λειτουργία ναυτικών συσσιτίων υπέρ των ανέργων ναυτικών, των οικογενειών, που είχαν θύματα ναυτικούς, καθώς και των οικογενειών ναυτικών, που είχαν αποκλειστεί στο εξωτερικό και ήταν ναυτολογημένοι σε επιταγμένα από την κυβέρνηση του Καΐρου ελληνικά πλοία. Σε μια εποχή, που ο κόσμος πέθαινε στο δρόμο από την πείνα και  την ασιτία και η απάνθρωπη καταδυνάστευση του κατακτητή βρισκόταν στην κορυφή της, δημιουργήθηκαν από εκπροσώπους του ναυτικού κόσμου και από Λιμενικούς αυτά τα Οικονομικά Συσσίτια Εργατών Θαλάσσης, που, διοικούμενα από ολιγομελή και ευέλικτη Επιτροπή,  λειτούργησαν σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, τα οποία μοίραζαν καθημερινά γύρω στις 25.000 μερίδες τροφής στους άνεργους ναυτικούς και στις οικογένειές τους. Εκτελεστικό όργανο της Επιτροπής ήταν οι 6 Ναυτικές Εστίες σε 5 συνοικιακούς ναυτότοπους του Πειραιά και μια στην Αθήνα.

     Σε αυτόν τον υπέρ πάντων αγώνα ζωής και θανάτου, η μικρή οικογένεια του Λιμενικού Σώματος θρήνησε 26 νεκρούς. Ανάμεσά τους οι υποπλοίαρχοι Γεώργιος Κωτούλας και Ηλίας Καζάκος  που ήταν οι πρώτοι, οι οποίοι εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, καθώς και 8 ακόμη αξιωματικοί και 16 υπαξιωματικοί. Από τα όσα εκτέθηκαν προκύπτει ότι το Λιμενικό Σώμα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο, πετυχαίνοντας να κινητοποιήσει τον πολυάριθμο ελληνικό εμπορικό στόλο και να τον εντάξει με επιτυχία στον πολεμικό μηχανισμό, συνδράμοντας έτσι αποφασιστικά στην αίσια έκβαση αυτού του φονικού πολέμου. Τελικά η επίσημη αναγνώριση του ΥφΕΝ και του Λιμενικού Σώματος για την προσφορά τους στη διάρκεια του πολέμου 1940 – 1945, καταξιώθηκε με τη μετάταξη του ως τότε Υφυπουργείου Ναυτιλίας σε Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.

     Αυτή ήταν σε επικεφαλίδες, θα έλεγα, η συμμετοχή και συνεισφορά του Λιμενικού Σώματος σε αυτόν τον πόλεμο.

     Εμπορικό Ναυτικό

     Οι Έλληνες ναυτικοί πληροφορήθηκαν την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου από έκτακτο δελτίο της Ελληνικής Εκπομπής του BBC το απόγευμα της 28ης Οκτωβρίου 1940 και το βράδυ της επομένης από το σταθμό του Βανκούβερ, μεταδιδόταν η γενική κλήση προς όλα τα ελληνικά πλοία , που ταξίδευαν στον Ειρηνικό: «Σας ανατίθεται ο αγών των θαλασσίων πολεμικών μεταφορών…». Το 94% των Ελλήνων ναυτικών, με την έκρηξη του πολέμου, παρέμεινε εθελοντικά στα πλοία και είναι αξιοθαύμαστο ότι πολλοί ναυτικοί, των οποίων τα καράβια τορπιλίστηκαν και ναυάγησαν, συνέχισαν και ναυτολογήθηκαν σε άλλα, προσφέροντας με αυταπάρνηση την εθνική τους ψυχή εναντίον των Γερμανών, ενώ μόλις το 6% των ελληνικών πληρωμάτων, όπως είχαν άλλωστε εκ του νόμου το δικαίωμα, επέστρεψαν στην πατρίδα. Τα ελληνικά πληρώματα, όσο διαρκούσε ο πόλεμος, σε μεγάλο ποσοστό, ήταν συγκεντρωμένα κυρίως στα λιμάνια του Κάρδιφ και του Λίβερπουλ της Αγγλίας, αλλά και στην Λισσαβόνα και την Αλεξάνδρεια, όπου οργανώνονταν οι νηοπομπές και από εκεί ακολουθούσαν τις συγκρούσεις των ωκεανών, της Ρωσίας, της Ευρώπης, της Β. Αφρικής, της Βιρμανίας, της Κίνας και της  Ωκεανίας. Με αυταπάρνηση συμμετείχαν στις στρατιωτικές μεταφορές για 6 χρόνια και 16 ημέρες, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τις κάθετες εφορμήσεις των γερμανικών στούκας, τις τορπίλες των υποβρυχίων, τα εχθρικά πολεμικά πλοία, τις διάσπαρτες νάρκες, τη μανία των ωκεάνιων κυμάτων, τους πεινασμένους καρχαρίες και τα φονικά πυρά των Γερμανών από τα πολεμικά σκάφη, όταν τραυματισμένοι οι ναυτικοί μας έπεφταν στη θάλασσα για να σωθούν.

     Η εμπλοκή του Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού στον πόλεμο άρχισε ενωρίς: στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1939, με τη βύθιση του ελληνικού φορτηγού «Κωστής», που προσέκρουσε σε νάρκη στη Βαλτική. Στην επίμαχη χρονική περίοδο 1940 – 1945, αυτή η εμπλοκή εκδηλώθηκε σε δύο φάσεις: Η πρώτη περιλάμβανε τη δράση του εντός της Ελλάδας, η οποία κάλυπτε τρία διαδοχικά στάδια: το έπος του `40, την Κατοχή και την αντίσταση και η δεύτερη φάση την εμπλοκή των ελληνικών εμπορικών πλοίων και των ναυτικών μας  εκτός Ελλάδας, σε αφιλόξενους ωκεανούς και μακρινές θάλασσες, η οποία συνεχίστηκε σε ολόκληρη τη διάρκεια του πολέμου.

     Η πολεμική μηχανή του Άξονα τo 1942, μετά τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ, περιλάμβανε ένα υπερσύγχρονο και ευέλικτο οπλοστάσιο, με τα καθέτου εφορμήσεως αεροπλάνα του, τα 820 υποβρύχια, τα θωρηκτά τσέπης, τα καταδρομικά σκάφη επιφανείας, τα καμουφλαρισμένα του φορτηγά και τις νάρκες, ποντισμένες σε κάθε θαλάσσια διάβαση. Αυτόν τον πανίσχυρο και ύπουλο εχθρό αντιμετώπισαν στους ωκεανούς οι νηοπομπές, με κυριότερο εχθρό τους την υποχρεωτική τους πορεία σε όλους τους παραλλήλους της γης και τη Μεσόγειο να τελεί υπό την   κυριαρχία των Γερμανών. Με τη λήξη του πολέμου από τα 820 υποβρύχια διασώθηκαν μόλις τα 102 και από τις 39.000 των πληρωμάτων μόλις 7.000 άνδρες.

     Με την επιβολή της Κατοχής στην Ελλάδα, οι Γερμανοί κατάσχεσαν όλα σχεδόν τα κάθε τύπου και χωρητικότητας  ελληνικά σκάφη, ακόμη και εκείνα των εσωτερικών συγκοινωνιών και τα  ενέταξαν στην πολεμική τους μηχανή. Στους Έλληνες απόμειναν ψαρόβαρκες και βομβαρδισμένα καΐκια, με τα οποία και επιβίωσαν, πραγματοποιώντας μεταφορές αγαθών και συχνά επικίνδυνες αποστολές υπό την άγρυπνη καθοδήγηση και συμπαράσταση των ανδρών του Λιμενικού Σώματος.

     Τα πληρώματα αυτών των κατασχεμένων πλοίων, ενώ ήταν στην υπηρεσία του εχθρού, συνεργάστηκαν με τα πληρώματα των ελληνικών σκαφών, που είχαν διαφύγει στη Μέση Ανατολή, εναντίον των Γερμανών και πλήρωσαν την τόλμη τους συχνά με το αίμα τους. Τα πλοία αυτά, κυριολεκτικά κάτω από τον γερμανικό εφιάλτη, μετέφεραν στρατιωτικούς Έλληνες και ξένους, το ταχυδρομείο, τις πληροφορίες και τα μηνύματα στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, συμμετείχαν σε δολιοφθορές κατά του εχθρού, συνέλλεξαν πολύτιμες πληροφορίες υπέρ των συμμάχων, υπήρξαν συνεχώς ο μοναδικός συνδετικός κρίκος μεταξύ συμμαχικών πολεμικών πλοίων, υποβρυχίων και της ξηράς, χρησιμοποιήθηκαν ως πυρπολικά κατά των αντιπάλων, διαμετακόμισαν φυγάδες και διαδραμάτισαν έναν μεγίστης διασυμμαχικής  σημασίας ρόλο, που κάλυψε με επιτυχία όλο το πολύμορφο φάσμα των αναγκών σε εφόδια και υλικά, τις οποίες φυσικά αδυνατούσαν να εκτελέσουν τα εμπλεκόμενα όπλα με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Ένα από αυτά τα σκάφη παρέλαβε και μετέφερε από τον όρμο της Αγίας Γαλήνης Κρήτης, σε αγγλικό πολεμικό, τον βασιλιά Γεώργιο και την ακολουθία του, για να συνεχίσει τον υπέρ της ελευθερίας αγώνα των Ελλήνων στη Μέση Ανατολή.

     Πριν όμως φτάσουμε στην καταγραφή της δύναμης του ελληνικού εμπορικού στόλου προ και μετά τον πόλεμο και στις απώλειες πλοίων και ναυτικών, θα αναφερθούμε σε κάποια γεγονότα, που αποδεικνύουν το υψηλό φρόνημα, τη γενναιότητα και την ψυχή των ελληνικών πληρωμάτων κατά τη διάρκεια του πολέμου:

     Η πρωτόγνωρη τόλμη των πληρωμάτων των ελληνικών πλοίων «Βιργινία» και «Λέσβος», τα οποία, αψηφώντας τον αιμοσταγή εχθρό, διέσπασαν τον αποκλεισμό και εφοδίασαν την ασφυκτικά πολιορκημένη φρουρά του Τομπρούκ. Ο ανεφοδιασμός της συμμαχικής στρατιάς, που καταδίωκε ο Ρόμμελ, από το ελληνικό  φορτηγό «Ν. Κουλουκουντής», με 2.000 τόνους καυσίμων μέσα στο λιμάνι της Τρίπολης. Η μεταφορά ταχυδρομείου και μηνυμάτων στο στρατηγείο Μέσης Ανατολής είτε με καΐκια στην υπηρεσία των Γερμανών είτε με τα 400 αντιστασιακά σκάφη, που όργωναν το Αιγαίο, εκτελώντας εθνικές αποστολές.

     Στις 13 Μαρτίου 1944 το ελληνικό φορτηγό «Πηλεύς», με πλοίαρχο τον Μηνά Μαυρή, ταξίδευε μόνο του στον Ατλαντικό, μεταφέροντας φορτίο για την Αργεντινή, με 35 μέλη πληρώματος και 5 άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού για να χειρίζονται τα δυο κανόνια του πλοίου. Στις 19.00 ώρα το πλοίο τορπιλίστηκε από το γερμανικό υποβρύχιο 852 με κυβερνήτη τον Χέινζ Eκ. Το φορτηγό βυθίστηκε αμέσως και όσοι πρόλαβαν έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν. Ο Γερμανός κυβερνήτης μαζί με άλλους 4 αξιωματικούς του, όλη τη νύχτα με πολυβόλα και χειροβομβίδες εξόντωσαν, όπως πίστευαν, όλους τους διασωθέντες από τον τορπιλισμό. Τέσσερις όμως  οι: υποπλοίαρχος Αντώνης Λιώσης, ναύτες  Αργυρός και Δημ. Κωνσταντινίδης και ο αλλοδαπός RoccoSaid, διασώθηκαν κρυμμένοι σε μια σωσίβια λέμβο. Οι διασωθέντες περιπλανήθηκαν στην ερημιά του ωκεανού επί 38 ολόκληρες ημέρες. Στο διάστημα αυτής της περιπλάνησης, πέθανε από γάγγραινα ο ναύτης Δ. Κωνσταντινίδης.  Τους υπόλοιπους εντόπισε και τους διέσωσε πορτογαλικό ατμόπλοιο στις 20 Απριλίου 1944. Θύματα 37 (19 Έλληνες και 17 αλλοδαποί). Αργότερα ο Eκ και η συμμορία του συνελήφθησαν και δικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου, με βάσει τις καταθέσεις των τριών διασωθέντων, καταδικασθέντες (20 Οκτωβρίου 1945) από το έκτακτο στρατοδικείο του Αμβούργου σε θάνατο ο Εκ και δυο αξιωματικοί του, ο τέταρτος σε ισόβια και ο πέμπτος σε 15 χρόνων κάθειρξη.

     Και κλείνουμε την περιήγησή μας με το εξής απίστευτο περιστατικό ανθρωπιάς: Στις 3 Οκτωβρίου 1939 το γερμανικό υποβρύχιο 35 με κυβερνήτη τον Βέρνερ Λοτ, συνάντησε το ελληνικό φορτηγό «Διαμαντής» και ο κυβερνήτης του διέταξε τον Έλληνα πλοίαρχο να αποβιβάσει το πλήρωμά του στις σωσίβιες λέμβους, γιατί θα καταβύθιζε το πλοίο. Στη συνέχεια ο κυβερνήτης και το πλήρωμα του υποβρυχίου, παρά τις ρητές διαταγές του γερμανικού ναυαρχείου, σε μια φωτεινή έκρηξη ανθρωπιάς, περισυνέλεξαν και τους 28 Έλληνες ναυτικούς, τους επιβίβασαν στο υποβρύχιο, καταδύθηκαν, τορπίλισαν το πλοίο «Διαμαντής» και καταδιωκόμενοι από αεροπλάνα της RAF, μετά από 28 ώρες πλου, κατέπλευσαν στο μικρό λιμανάκι Βέντρι της Ιρλανδίας, παραβιάζοντας την ουδετερότητα της χώρας αυτής, όπου  και αποβίβασαν με φουσκωτή βάρκα σώους τον πλοίαρχό του Πανάγο Πατέρα και τα 27 μέλη του πληρώματός του. Η αποβίβαση έγινε παρουσία πολλών κατοίκων του μικρού χωριού. Ο Βέρνερ Λοτ επισκέφτηκε ως τουρίστας πλέον το Βέντρι τον Σεπτέμβριο του 1984 και σε συνέντευξή του δήλωσε ότι παραβίασε την ιρλανδική ουδετερότητα και διέσωσε τους 28 Έλληνες στο ‘όνομα της ανθρωπότητας`.»

      Ας δούμε τώρα τα μεγέθη του ελληνικού εμπορικού στόλου κατά τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, προκειμένου να αποτιμήσουμε στη συνέχεια την έκταση της συμφοράς, που άφησε πίσω του αυτός ο πόλεμος.

    Στις 31 Αυγούστου 1939 ο Ελληνικός Εμπορικός Στόλος, που κατείχε παγκόσμια τη δεύτερη θέση σε χωρητικότητα πλοίων, μετά την Αγγλία, περιλάμβανε:

     – 583 σκάφη, 

    – 711 ιστιοφόρα με ή χωρίς βενζινομηχανή και

    – 38 ή κατ’ άλλους 150 φορτηγά πλοία ελληνόκτητα υπό ξένες σημαίες.

     Πριν ακόμη εμπλακεί η Ελλάδα στον πόλεμο του ’40 τα γερμανικά θωρηκτά τσέπης είχαν ήδη καταβυθίσει 90 εμπορικά μας πλοία, συμπαρασύροντας στο βυθό 300 Έλληνες ναυτικούς. Μέσα στις πρώτες 15 ημέρες του πολέμου βυθίστηκαν 150 σκάφη μας, ανάμεσά τους όλα τα επιβατηγά, εκτός από 4, που διέφυγαν στη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια στη θύελλα του πολέμου, το Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό θυσίασε το μεγαλύτερο μέρος του αριθμού των πλοίων, της χωρητικότητας και του εργατικού δυναμικού. Οι αριθμοί, που παραθέτουμε είναι εφιαλτικοί:

     Στο διάστημα από 1ης Σεπτεμβρίου 1939 μέχρι τις 31 Μαρτίου 1945, σημειώθηκαν οι ακόλουθες απώλειες:

     – 334 πλοία, από πολεμικές αιτίες.

    – 31 πλοία, από θαλάσσια ατυχήματα.

    – 32 πλοία, που κατακράτησε ο εχθρός.

    – 32 πλοία, διαγραφέντα για διάφορους λόγους.

     Σύνολο 429 πλοία, χωρητικότητας 1.346.500 τόνων και φυσικά σε αυτά δεν υπολογίζονται  τα ελληνόκτητα υπό ξένες σημαίες, που τότε ο αριθμός τους, κατά τις πηγές, υπερέβαινε τις 150 μονάδες.

     Τα ποσοστά κατά αιτίες απώλειας, διαμορφώθηκαν έτσι:

     – 30% από υποβρύχια.

    – 15% από επιδρομικά σκάφη επιφανείας.

    – 15% από νάρκες.

    – 25% από αεροπλάνα και,

    – 15% από άγνωστες πολεμικές αιτίες.

     Χρονολογικά εξάλλου, οι απώλειες συνέβησαν ως εξής:

     – 1940 βυθίστηκαν  70 πλοία.

    – 1941 βυθίστηκαν  85 πλοία.

    – 1942 βυθίστηκαν150 πλοία.

    – 1943 βυθίστηκαν  80 πλοία και,

    – 1944 βυθίστηκαν  40 πλοία.

     Αφήσαμε για το τέλος τις εκατόμβες των απολεσθέντων Ναυτικών μας. Επίσημα οι 2.150 νεκροί Έλληνες Ναυτικοί, συνυπολογίζονται μεταξύ των 83.300 νεκρών των Ενόπλων μας Δυνάμεων, ενώ όσοι χάθηκαν εκτός των πλοίων συμπεριλαμβάνονται στους 350.000 νεκρούς Έλληνες πολίτες. Για τη σωστή εκτίμηση του εύρους της ελληνικής ανθρώπινης θυσίας στη θάλασσα, επιχειρούμε στη συνέχεια μια διεξοδικότερη προσέγγιση του θέματος.

     Στις 31 Αυγούστου 1939, στα 600 περίπου με ελληνική σημαία Εμπορικά πλοία, υπηρετούσαν περισσότεροι από 20.000 Έλληνες Ναυτικοί. Παράλληλα στα πάνω από 150 ελληνόκτητα υπό ξένες σημαίες Εμπορικά πλοία, ναυλωμένα και αυτά στις διεθνείς μεταφορές των συμμάχων, το μεγαλύτερο ποσοστό των πληρωμάτων τους ήταν Έλληνες. Τέλος μεγάλος αριθμός Ελλήνων Ναυτικών χάθηκε πάνω στα ανώνυμα ιστιοφόρα, που καταβυθίστηκαν σχεδόν στο σύνολό τους, στη Μέση Ανατολή, σε βομβαρδισμούς πόλεων και λιμανιών, μέσα και έξω από την Ελλάδα, σε πλοία κατασχεμένα από τον εχθρό ή ναυλωμένα στους συμμάχους και λοιπά.

     Στους 2.150 νεκρούς Ναυτικούς, που συνήθως αναφέρονται, πρέπει να προστεθούν σε αυτούς και 850 τουλάχιστον νεκροί Έλληνες Ναυτικοί, των οποίων η απώλεια προήλθε από άλλες πολεμικές αιτίες, καθώς και 18 αύτανδρες απώλειες. Ο τελικός πίνακας των απωλειών των Ελλήνων Ναυτικών σε αυτόν τον φονικό πόλεμο διαμορφώνεται ως εξής:

     Νεκροί

     – 2.150 νεκροί ναυτικοί σε πλοία, από πολεμικές αιτίες.

        850 νεκροί εκτός πλοίων, από διάφορες πολεμικές αιτίες.

          18 σε αύτανδρες απώλειες.

     Σύνολο  3.018 Έλληνες Ναυτικοί.

     Άλλες αιτίες

     – 2.500 τραυματίες, από τους οποίους 2.000 έμειναν ανάπηροι και ανίκανοι προς εργασία.

        645 αιχμάλωτοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και,

        150 ναυτικοί, που παραφρόνησαν από τη φρίκη του πολέμου.

    Σύνολο 3.295 Έλληνες Ναυτικοί.

    Δηλαδή γενικά τα θύματα του πολέμου στην οικογένεια των Ελλήνων Ναυτικών ανέρχονται σε περίπου 6.500 ψυχές.

     Αν υπολογίσουμε ότι οι απώλειες των συμμάχων σε πλοία ανέρχονται σε 4.770, συνολικής χωρητικότητας 21.000.000 τόνων, τότε η Ελληνική συνεισφορά αντιπροσωπεύει το 10% σε πλοία και το 6,8% σε χωρητικότητα, ενώ οι νεκροί Ναυτικοί μας, από κάθε αιτία πολέμου, ανέρχονται σε ποσοστό 20%, έναντι του 15% της συμμετοχής των Άγγλων ναυτικών.

     Αυτή είναι συνοπτικά η γενναία συνεισφορά του Εμπορικού μας Ναυτικού και των Ελλήνων Ναυτικών στον πόλεμο 1940 – 1945, μια χωρίς προηγούμενο γιγαντιαία κατάθεση αυτοθυσίας της πλωτής Ελλάδας μας στην υπεράσπιση της παγκόσμιας ελευθερίας δια μέσου των αιώνων, η οποία πραγματοποιήθηκε με την άμεση συμβολή του Λιμενικού Σώματος στον πόλεμο 1940 – 1945. Αυτό το τεράστιο σε όγκο και αλκή δυναμικό εμπορικών πλοίων και Ελλήνων Ναυτικών,  το Λιμενικό Σώμα, κατόρθωσε να το οργανώσει, να το κινητοποιήσει, από διάσπαρτο που ήταν ανά την υφήλιο και να το εντάξει στην ενεργό μηχανή του πολέμου και έπειτα από έναν επικόν αγώνα νίκης και θριάμβου, πρωτόγνωρο στα τότε πολεμικά δεδομένα, να συντελέσει αποφασιστικά στην νικηφόρο έκβαση αυτού του πολέμου, με τις θυσίες και απώλειες, που σημειώσαμε τόσο στο Εμπορικό Ναυτικό, όσο και στο Λιμενικό Σώμα.

    Ευχαριστώ.”


About the Author



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑